Ég hóf lífsferðalagið á Húsavík við Skjálfanda í ágústmánuði árið 1972, en vissi snemma að ég ætlaði mér út um allan heim og hef alla tíð verið mikið á ferð og flugi. Á ákveðnu tímabili á fullorðinsárum þótti mér mikilvægt að leggja mitt af mörkum til samfélagsins með hagsmunabaráttu ýmis konar ásamt framboðum í ábyrgðarstörf.

Í svokölluðum seinniparti tók ég fagnandi á móti nýjum kafla ástar og listsköpunar sem hófst með því að listagyðjan sjálf tók upp á því að birtast mér sem draumsýn. Ég segi núna, eftir á að hyggja, að hún var að ráða mig til vinnu og vekja innra DNA minni. Ég kom bæði sjálfri mér og öðrum á óvart þegar listsköpunin vaknaði eftir langan og djúpan svefn. Þetta gerðist á mjög hamingjuríku tímabili sem kom eftir langt og erfitt lífsskeið.

Það er tilfinningaþrungin tilvera að hleypa skaparanum á stökk, þvílík gleði sem því fylgdi að byrja að mála. Ég upplifði eins konar endurfæðingu sem bar með sér djúpt og innilegt þakklæti frá innsta kjarna sálarinnar. Þannig kom skaparinn út úr skápnum og fyrsta einkasýningin var haldin við gríðarlega góðar viðtökur.

Flæðið er svolítið eins og að stilla loftnet innra með sér inn á bylgjulengd sköpunar. Hver strigi er málaður án skissu. Flæðið er síðan líkt og misjafnlega straumhörð á – en með því að leyfa það í stað þess að byggja stíflur, þá kemur stöðugt meira flæði sem ég leyfi að þróa minn innri listamann.

Ég sæki mér þekkingu og innblástur frá ýmsum listamönnum, viðfangsefnum, eigin hugarheimi og umhverfi sem er gnægtarbrunnur fyrir hið listræna sköpunarflæði. Ég er einstaklega heilluð sígildri geómetríunni og frumkvæði Bauhaus tímabilsins á fyrri part síðustu aldar. Frumkvæðið og krafturinn sem einkenndi Bauhaus hreyfinguna breytti því hvernig fólk leit á listsköpun.

Ég elska tímaleysið sem felst í geómetríunni og fyrir mér felst alheimssannleikurinn bæði í kærleikanum sem og í tíðni og bylgjum og kosmísku samhengi vitundarinnar við þau fyrirbæri. Ég hef virkilega gaman að því að lauma tilvísunum frá fornum menningarheimum í verkin mín og ég leitast við að láta þau leika við augu áhorfandans þannig að ímyndunaraflið fari á flug og veki spurningar.

Ég fæ útrás fyrir tilraunastarfsemina í listasmiðjunni sem ég deili með manninu mínum. Hann dregur fram töfrandi tónlist, ég magnaða myndlist, – og stundum sköpum við saman seiðandi sönglagatexta.